Ana Sayfa · Forum · Linkler · Resim Galerisi
Ana Menu
Ana Sayfa
Makaleler
Forum
İrtibat
Linkler
Arama
Ziyaretçi Defteri

ÜYELİK HİZMETLERİ

ÜYE KAYIT
ŞİFREMİ UNUTTUM

Sitenize Ekleyin
Resim Galerisi
Telefonlar
Konuk Yazarlar

ARŞİVLERİMİZ
2003 YILI
2004 YILI
2005-2006 YILI
Ulusal Haberler
Misafir
Kullanıcı Adı

Şifre

Beni Hatırla



Kayıp Şifre ?
Site Durumu
Kayıtlı Üyeler : 12997
Misafirler : 45
En Yeni Üyemiz : sanane757000

Kayıtlı Üye :
Fakir 6 Gün Gelmedi
abdullahank 108 Gün Gelmedi
Orhan-Bahcivan 197 Gün Gelmedi
CEVAT COSKUN 202 Gün Gelmedi
atlantis 223 Gün Gelmedi
baris dursun 224 Gün Gelmedi
yilmaz akinci 232 Gün Gelmedi
adacala 233 Gün Gelmedi
admin 235 Gün Gelmedi
yilmaz_akinci 236 Gün Gelmedi
Forum Başlıklari
En Yeni Başlık
Ardahan Köyleri ve İ...
hoçvanın genel iradesi
Sitemizi Dostlarınız...
Bize ulaşın..
Haber Arşivimiz
Ardahan Görüntüleri
Ardahan Fotoğrafları
Kürdistan Komşunuz O...
KORKAKLARA MEYDAN OK...
Teşvik Ardahan’a Uğr...
Ardahan da Devlet mi...
İMRALI’DAKİ GÖ...
Ardahan ARDAHAN
APE FEZO’NUN A...
O benim Babam..
En Yoğun Başlıklar
YALÇIN TAŞTAN HAK... [51]
TRT bölücülük mü ... [35]
KAFATASÇILAR-ARD... [34]
COCUK ÖLDÜRMEYİ K... [30]
YAZARLARIMIZIN YO... [28]
YAZICIOĞLU'NU KAY... [24]
DTP'li vekillerde... [21]
Ardahan TV [19]
kürde fırsat verm... [18]
ANADİLİMİZ KÜRTÇE... [18]
23 NISAN IRKCI C... [17]
UGAR TÜRKLRI [16]
Bim Marketlerine ... [16]
KÜRT SORUNU DEĞİL... [15]
ARDAHAN LI OLMAKT... [15]
HİT
reklam
Facebook'ta PaylaşTwittirda Paylaş Pinterest'te Fakir adlı kullanıcının profilini ziyaret edin.

Ardahan'dan Günün En son Haberleri İçin Bizi Takip Etmeye Devam Edin

<
ERİVAN RADYOSU -1
Yazar Fakir - Haziran 24 2011 - 06:16:48
ERİVAN RADYOSU -1/Sunay Karataş

Sunay Karataş Artem revan göçü sırasında babası Ani’yi kaybetmiş bütün ilgi ve alakasını annesine vermişti. Uyuduğunda bile annesinin elinden sımsıkı tutar, yanından ayrılmasını hiç istemezdi. Arkadaşları ile oyun oynarken bile kısa süreli ayrılıklarda annesini ne zaman hatırlasa mutlaka duygulanırdı. Öyle duygulu anlar olurdu ki oyunu bile bırakır eve dönerdi. Annesi için de öyle… Artem, eşinden kalma en değeri hatıra idi. Günün her saati annesi Artem’i sırtında taşırdı. Bir gün dayısı Artem’i kendisiyle evine götürdü. Artem kısa süreli ayrılıkta olsa annesini özledi. Gece uyurken yorganı başına geçirerek bir hayli ağladı. Sonra ağlama yorgunluğu ile uykuya daldı. Şafak atar atmaz dayısının karşısına dudağını büzmüş, doluşlu bir halde dikildi. Dayı anneme gitmek istiyorum dedi… Dayısı durumu anlamıştı. Hemen Artem’i terkisine alarak annesine götürdü. Artem annesini görünce çok sevindi. Annesine sıkıca sarıldı. Annesi Artem’i defalarca öptü. Dayısı Barkev onlara memnuniyetle bakakaldı. Sonra atının yularını çekerek uzaklaştı. Artem annesinin yas saati geldiğini biliyordu eve girince herkes yerini aldı. Annesi kadim dostunun yanı başına oturdu. Artem her zaman ki yerinde bir parmağını ağzına koyarak buruk bir şekilde sesizce annesini izlemeye başladı. Annesi bir garip hüzünü arar gibi önce dalgaları ayarladı. Çevirdi. Kısa dalga, uzun dalga ve orta dalgada durdu. Sonra istasyon düğmesini Zagreb radyosundan kaydırarak sıra ile Belgrat, Çukurova, Erzurum, Ankara ve Sofya üzerinde gezinerek sığınmışlığı olan ‘’Erivan Radyosunu buldu. O mey sesi… Mistik bir alışımdı kulağında yankılanan ve akabinde taş kınası eline sürmüş ergen kızların hoyratlığına inat, vurgulu cümbüşten yankılanan sarı gelin türküsüne gözyaşları ile eşlik etti. Artem için en dayanılmazı annesini ağlamaklı görmekti. Artem yas saatleri dışında çok neşelenirdi annesinin ahırda hayvan yemlerken; Artem sanağsar arasındaki köprü şeridinden defalarca geçti. Bu hoşnut sevecen durumu annesine haz veriyordu. Annesini neşelendirmek için gergilerden asılır. Güvercin yuvalarına bakardı.
Artem elma kasası işçinde tek ayaküstüne büzülmüş ve kendinden geçmiş bir şekilde duran tavuk civcivini gördü.
Artem: Anne bak civciv üşümüş bunu annesine götürelim mi?
Anne Alis: Hayır… O hasta üşümüş olmalı. Şimdi çaresine bakarım dedi.
Anne Alis küçük civcivi aldı. Giydiği elbisenin yakasından bir düğme açtı. Civcivi göğüs kafesine koydu. Artem hayretler içinde annesini izliyordu.
Artem: Anne! Ya ölürse nefessiz kalmaz mı?
Anne Alis: Kalmaz, kalmaz… Sen merak etme! Az sonra ısınınca kendisine gelir dedi. Annesinin dediği olmuştu. Civciv vücut ısısını bulunca kendisine gelmiş bir önceki halinden eser kalmamıştı. Artem civcivin bu haline ve annesinin bilgeliğine çok sevinmişti. Anne Alis ve Artem ahırdaki işleri bitince ahırın kapısını kapatarak yan eve geçtiler. Masanın üzerinde duran mumu Alis yaktı. Alaca ışık içinde duvarda gölgeleri belirdi.
Anne Alis: Artem ben sofrayı kurana kadar sen karıncaların yemini ver. Kuşların su kabına bak dedi. Suları azalmışsa doldur dedi. Artem bahçede karıncaların yuvasının yanı başına ekmek kırıntılarını bıraktı. Ve kuşların su içtiği oyuk taşın içine yeterli su doldurarak eve döndü. Anne ve oğul birlikte sofraya oturdular.
Anne Alis: Artem… Hadi bu gün sen dua et dedi.
Artem:
Yüce Tanrım…
Anımızı ve ahirimizi hayreyle, sofrayı maide sofrası kıl.
Daimi huzur, daimi bereket nasip et.
Olmayanlara da olacak imkânlar ver.
Eksiltme, çoğalt, ziyade eyle, daim eyle.
Misafirleri melekler olan sofralarla donat bizleri.
Veren sensin,
Sonsuz saygılarımızla,
Dua sonrası yemeği afiyetle yediler. Artem arkadaşları ile oyun oynamak için sokağa indi. Anne Alis sofrayı topladı. Sonra aynanın karşısına geçti. İyice alıcı gözle baktı kendisine yüzündeki yorgunluk hislerini ve yaşlılık belirtileri gördü. Artem için hayata direnmeliydi. Onu korkutan öteki kuşkuları idi. Savaş çığırtkanlıkları günden güne artıyordu. Kim bilir en sevdiğimiz dostlarımız düşmanımız olacak, belki evimizi ve yurdunuzu terk edeceğiz ne garip diye düşündü…! Korktuğu başına gelebilirmiydi? Ziyaret yerlerinde toplananlar bile bunları konuşuyordu.’’ Belirsizlik ne kötü… Harpte cesetlerin altında gizlenerek kurtulanları dinleseler Kuran ve İncil üzerine yemin ederlerdi bir daha savaşmamak için… Bu ürkütücü düşüncelerden arınmak için yavaşça kadim dostunun yanına oturdu. İşaret parmağı ile dokundu. Siyabend (ip ve kaya gölgesi) ile Xece(bölünmüş ikiz uyku,) aşkını anlatılıyordu. Birden Ani gözlerinin önüne geldi. Siyabend’e benzetti onu... Aşk tanrısı Erosu bile gıpta edecek kadar Ani ye olan sadakatini koruyordu…’’Böyle bir aşk dünyada yoktu. ‘’Siyabend; Xece’ye dokunsa ölecekti… Bu aşk için Süphan dağı diz çöktü dile geldi ağladı. Havva ve Meryem hayat verdiler… Bir kitap dört kitap oldu. Zemzem aktı gözlerinden, ibrik ibrik gönüllerde nağme oldu.
’’Ne aşkı anlatabildi, ne de anlayan oldu… İnsanlık utandı… Kördüğüm oldu.
Alis daldığı hayallerden kurtularak yerinden ırkindi… Hoşçakal kadim dostum dedi. Bahçedeki dikenlerle konuşma saatim geldi.’’Şimdilik sesine soluğuna sağlık diyerek sokağa çıktı.
Alis sokaktan Artem’i de yanına alarak çit ile çevrili diken ekili bahçeye gittiler. Alis yaralı dikenin yara sargısını açtı. Yaranın etrafına kireç tozu sürdü. Tekrar yarayı sardı.
Alis: Bugün nasılsın seni daha iyi gördüm.
Dal diken: Teşekkür ederim iyiyim. Ak diken sağ olsun bütün güneşini bana verdi. Kendimi iyi hissediyorum dedi.
Alis: Buna sevindim… Ben ve bütün börtü böcek gül açmanızı umutla bekliyoruz diyerek bütün dikenlerle tek, tek ilgilendi.
Alis ve Artem bütün dikenleri suladıktan sonra eve döndüler. Anne Alis Artem’in ağzını kocaman açmasından uykusunun geldiğini anladı. Artem’e pijamalarını giydirdi.
Savaşları görmemek için anne ve oğul sarılarak uyudular…

Köşe Yazarları
Copyright © 2003 - 2008 Ardahan kuzeyanadolugazetesi.com
Tel: 0478 - 211 43 31 - 211 45 00
Adres: İnönü Cad. No:50 Ardahan