Ana Sayfa · Forum · Linkler · Resim Galerisi
Ana Menu
Ana Sayfa
Makaleler
Forum
İrtibat
Linkler
Arama
Ziyaretçi Defteri

ÜYELİK HİZMETLERİ

ÜYE KAYIT
ŞİFREMİ UNUTTUM

Sitenize Ekleyin
Resim Galerisi
Telefonlar
Konuk Yazarlar

ARŞİVLERİMİZ
2003 YILI
2004 YILI
2005-2006 YILI
Ulusal Haberler
Misafir
Kullanıcı Adı

Şifre

Beni Hatırla



Kayıp Şifre ?
Site Durumu
Kayıtlı Üyeler : 12997
Misafirler : 34
En Yeni Üyemiz : sanane757000

Kayıtlı Üye :
Fakir 11 Gün Gelmedi
abdullahank 13 Gün Gelmedi
Orhan-Bahcivan 102 Gün Gelmedi
CEVAT COSKUN 107 Gün Gelmedi
atlantis 128 Gün Gelmedi
baris dursun 128 Gün Gelmedi
yilmaz akinci 137 Gün Gelmedi
adacala 138 Gün Gelmedi
admin 140 Gün Gelmedi
yilmaz_akinci 140 Gün Gelmedi
Forum Başlıklari
En Yeni Başlık
Ardahan Köyleri ve İ...
hoçvanın genel iradesi
Sitemizi Dostlarınız...
Bize ulaşın..
Haber Arşivimiz
Ardahan Görüntüleri
Ardahan Fotoğrafları
Kürdistan Komşunuz O...
KORKAKLARA MEYDAN OK...
Teşvik Ardahan’a Uğr...
Ardahan da Devlet mi...
İMRALI’DAKİ GÖ...
Ardahan ARDAHAN
APE FEZO’NUN A...
O benim Babam..
En Yoğun Başlıklar
YALÇIN TAŞTAN HAK... [51]
TRT bölücülük mü ... [35]
KAFATASÇILAR-ARD... [34]
COCUK ÖLDÜRMEYİ K... [30]
YAZARLARIMIZIN YO... [28]
YAZICIOĞLU'NU KAY... [24]
DTP'li vekillerde... [21]
Ardahan TV [19]
kürde fırsat verm... [18]
ANADİLİMİZ KÜRTÇE... [18]
23 NISAN IRKCI C... [17]
UGAR TÜRKLRI [16]
Bim Marketlerine ... [16]
KÜRT SORUNU DEĞİL... [15]
ARDAHAN LI OLMAKT... [15]
HİT
reklam
Facebook'ta PaylaşTwittirda Paylaş Pinterest'te Fakir adlı kullanıcının profilini ziyaret edin.

Ardahan'dan Günün En son Haberleri İçin Bizi Takip Etmeye Devam Edin

<
Basligi Görüntüle
Ardahan Haber ( Haberin Doğru ve Tarafsız Kaynağı) Haberde lider tek gazete... | Her Telden | Üyelerin İstek ve Talepleri
Yazan KORKAKLARA MEYDAN OKUYAN ANA
Fakir
Yönetici

Mesaj Sayisi: 322
Nereden: ardahan
Katılım Tarihi: 01.06.05
Mesaj Tarihi 22-07-13 07:16
Yakın zamanda bir annenin evlat acısıyla nasıl yanıp tutuştuğuna tanık olmuş, acısını acımız gibi sahiplenerek yüreğimizde hissetmiştik.
O Kederli ve yılların acısını barındıran derin yüz ifadesinde hiç dinmeyen ve tarifi imkânsız acının izlerini taşıdığına şahit olmuş, son demlerinde nasıl isyan ederek haykırdığını görmüştük “Cemil’imi bana getirin,, diye.
İşte o yiğit kadın, o acılı ana Cemil’inin hasretiyle yanıp tutuşan anaydı…
O Berfo anaydı.
Bazı anlar vardır ki, rengini, dilini, tadını ve görüntüsünü ne kadar ifade etmeye çabalarsanız, çabalayın, anlatmaya muvaffak olamazsınız.
Ancak bazı anlar olur ki, hiçbir çabaya gerek kalmadan farkındalık yaratır, sahiplenirsiniz ve kendi sorununuz gibi algılarsınız. Ve o anlarda sizde acı çekersiniz, kahrolası dünyanın bütün yükü sırtınızdaymış gibi.
İşte o andır sizi teslim alan ve ince bir sızı gibi beyninizi işlevsiz kılan...
inir uçlarınıza yüksek voltajda gerilim yükleyerek, sizi çıkmazlara sürükleyip yaşama isteğinizden eser bırakmayan…
Bu öyle acımasız bir duygu halidir ki, bazen bu da yetmez ve sizi parça parça, sessiz sedasız yiyip bitirir.
Tıpkı Berfo ananın acılarını sahiplenerek, kendimize musallat ettiğimiz o berbat duygu gibi…
Düşünsenize, bir gece vakti ansızın karanlıklar içinden çıkagelen bir manga kolluk kuvveti kapınıza dayanıyor ve kapınızı kırarak, sorgusuz sualsiz içeri dalarken, daha siz ne olduğunu anlamadan her şeyden gözünüz gibi sakındığınız evladınız derdest ederek, geri dönülmez bir meçhule doğru yola çıkarıyorlar.
Ve bir daha kokusunu duyumsamayacaksınız, elini tutamayacaksınız, saçını okşayamayacak, sesindeki o keyifli vurguları asla duyamayacaksınız ve en önemlisi baba olacağını göremeyeceksiniz. Koparıp alıyorlar, bütün umutlarınızı, hayallerinizi beraberinde söküp götürerek.
Bir evlat sahibi olarak biçare ve acz içindesiniz…
Sadece feryat figan ediyorsunuz, evladımı götürmeyin, o daha bir çocuk diye…
Bir ananın o anlarda neler hissedebildiğini elbette hiç birimiz anlatma becerisini gösteremeyiz.
Ne kadar drama yüklersek yükleyelim ve yine ne kadar kurgu yapmaya çalışsak çalışalım, Berfo Ananın yüreğinde kopan fırtınaların şiddetini ifade etmeye yaklaşmamız mümkün değildir.
Buna ne kalem dayanır, nede kâğıt. Bunun kısaca tarifi, ateşin düştüğü yeri yakması ve yakınlarına kıvılcımlarını saçarak, orada derin izler bırakmadır.
Berfo ananın yaşadığı acı, bir insanın bütün direncini, yerle bir eden, zor ve dayanılması güç bir acıydı.
Buna rağmen yaşadığı sürece Cemil’ini karanlık bir gecede alarak infaz eden eli kanlı cellâtlara karşı meydan okumuş, yüreği kor ateşler içinde yansa da haykırmıştı, lanetler yağdırarak…
O yaşına rağmen yılmadı ve koluna girenlerin desteğiyle adaletin dağıtıldığı kurumlarda eli kanlı diktatörlerin görülmeye başlanan davalarına yürüdü.
Korkakların şekerim var, tansiyonum var diye saklandığı hastane köşelerinde çıkmaya cesaret edemediği dava sürecinde o 105 yaşında olmasına rağmen hala dimdikti ve duruşmayı izlemek için Ambulanslarla giderek davalara müdahil oluyor ve 12 Eylül davasında Kenan Evren’in karşısına dikilerek hesap soruyor , ‘Ben ona oğlumu sağlam teslim ettim. Çıkmıyor karşıma. Neden çıkmıyor. Onun ocağı söne boynu devrile, evi yıkıla! Tuuh lanet ola! Bana cevap verecek… Çocuğum kaçmış diyor nasıl kaçabilir? Allah’ında bula, bana oğlumun mezarını versinler, kemiklerini versinler. Allah affetsin onları, ben etmem’ diyerek ve içi kan ağlayarak haykırıyordu.
Davalar devam etti, lakin korkaklara bir şey olmadı. Onlar hastane odalarında kahvelerini yudumlayarak davayı seyretmekle yetindiler.
Berfo anaya gelince…
O yiğit kadın Cemili’nin acısına daha fazla dayanamadı ve ölmeden önce bir vasiyet bıraktı. ‘Ben başımı taş üzerine koydum. Çocuğumun cenazesi gelene kadar beni gömmeyecekler. Çocuğumun cenazesi gelecek. Ben göreceğim, beraber mezara gideceğim’ diyordu.
Dünyanda ona hayatı cehenneme çevirenler yüzünden kahrından göçüp giden Berfo ananın hiçbir isteği gerçekleşmedi.
32 yıl boyunca Cemil gelirse dışarıda kalmasın diye evinin kapısını kapatmayan Berfo ana Cemili’nin eşikten içeriye girdiğini görmediği gibi, ısrarla kendisine getirilmesini istediği Cemili’nin kemiklerine de kavuşamadan gözü arkada ayrıldı aramızda, yüreğinde taşıdığı kor ateşle ve sebep olanlara beddualar yağdırarak…
Umudumuz odur ki, hasretiyle yanıp tutuştuğu Cemil’iyle gittiği yerde bir araya gelmiş, yüreğinde taşıdığı o kor ateş sönmüş olsun.
O yiğit Anaya selam olsun ki, Cemilin vefalı yoldaşlarının gayretleriyle yeniden yapılanan Göle’deki o evin, yıllarca dışarıda kalmasın diye açık bıraktığın kapısı bundan sonra artık hep açık kalacak ve nice Cemiller bir arada ve onun yanında olacaklar. Cemil Kırbayır kültür merkezine dönüştürülen ve acılarını paylaştığın o ev Cemil’ini ölümsüzleştirerek, korkakların kâbusu olacaktır.

Sen artık rahat uyu Berfo ana….
Osman Kamacı 21.07.2013 osmankamaci@hotmail.com
Köşe Yazarları
Copyright © 2003 - 2008 Ardahan kuzeyanadolugazetesi.com
Tel: 0478 - 211 43 31 - 211 45 00
Adres: İnönü Cad. No:50 Ardahan