Memleketim de..
Gönderen Fakir - Nisan 21 2007 - 22:36:08
Memleketim de.../Hülya Arık

Hülya Arık Memleketim de..
Yavaş yavaş uyanmaya başlıyor toprak.
İlk çıkan kardelen çiçeği, derler ki kardelen çiçeği güneşe âşık olduğu için dayanamayıp karı yararak çıkarmış.
Önce kardelenler insanların yüzlerine tebessüm getirir.
Sonra arkası sıra gelir.
Mutluklar kar suları birlikte akmaya başlar.
Aralarında bir yarış vardır, kar sularının kim önce kavuşacak birbirine.
Her yol ayrımında birini alırlar aralarında ve hep beraber erişirler kuraya. Bahar kavuşmadır, bahar özlemlerin bir bir sona ermesidir.
Tarla tohumuyla, toprak yeşiliyle, yeşil çiçeğiyle, ve insanlar güneşle kavuşur. Daha nice kavuşmanın sebebidir bahar.
Hangi birini anlatalım ki;
Umutla ekilir bütün tarlalar, ellerinde tohum çuvallarıyla yaşlılar, arkalarında traktör, bir günde 3-4 tarla ekilir.
Eskiden öküzlerle sürüldüğü için tarlalar, bir ay sürerdi çift zamanı. Çocukluğumda babamla giderdik, ben öküzün önünde gider ona yol gösterirdim, bir güne bir tarla anca sürerdik.
Akşama babamda bende yemek yer olduğumuz yerde uyur kalırdık. Zaman ve insanların alım güçleri değişince şimdi bu yorgunluklar ve anılar hep eskide kaldı. Tarla sürülürde çocuksuz olur mu hiç olamaz tabi, önde traktör arkada yığınla çocuk. Hepsinin ağzı çamur, soğuktan burunları donmuş ama inatla en çok atolu toplamak için yarış etmiş, yüzleri gözleri kir içinde. Her gün bir tarlada bir traktör arkasında çocuklar…
Hepimiz şimdi uzaklarda bunlardan bahsediyoruz, şimdi mevsim bahar, havalar ısınmaya başlıyor diyoruz. Toprak çağırıyor bizi. Ya onlar işte onlar için durum çok farklı onalar çamurdan ve ayazdan bıkmışlar ne zaman bitecek bu çilerler diyorlar. Biz uzaktakilere uzaktan hoş gelenler onlar için çekilmez hal almış durumda. Biz ne kadar çok seviyorsak ve özlüyorsak onalar o kadar nefret ediyor ve kurtulmak için işte o kadar çok çaba sarf ediyorlar.
Çareyi göç edip gitmekte buluyor bizler gibi. İkisinin arası yok ne gittiğin yerde kalabiliyorsun nede gidip orda yaşamayı göze alabiliyorsun. Sıralamaya başlıyorsun şu olsa, bu olsa aslında kendi memleketim her yerden iyi diyorsun ama o eksiklikler bir türlü giderilemediği için hepimiz kendimizi göçe verdik. Oluk oluk akıyoruz büyük şehirlere. Mutluğu yakaladık mı geldiğimizde yerde işte orası tartışılır ama eğer mutlu olsaydık şimdi bunları özlemezdik herhalde. Belki orda olmayanlara burada sahibiz ama hep eksik kalan bir şeyler var, doldurulamayan bir boşluk var, kocaman bir boşluk. Çoğumuzun iki senede bir yakaladığı 5–10 günlük bir izinle doldurmaya çalıştığı boşluk.
Boşuna türkü yakmamış âşık Reyhanî 'kaderime boyun büktüm gidirem..'
hulyaarik_75@hotmail.com